de fatboy

De fatboy vormt zich naar jou lijf. dit sluit goed aan bij ons concept. In de fatboy zitten allemaal kleine polystereen???? (weet niet hoe je dat schrijft) maar er zitten dus allemaal witte piepschuime bolletjes in. deze nemen je lichamstempratuur aan en ze vormen zich naar je lichaam. Het is even wennen een fatboy maar als je eenmaal je houding hebt gevonden zit het heel lekker

Het sheet verhaal

Zoals ik al eerder vertelde wilde we op transpirant sheet printen. Je zou denken dat dat helemaal niet zo heel moeilijk is. Maar………..het was een hele opgave, waar we weken meebezig zijn geweest.

Mischa heeft de plaatjes van de fabriek gezocht en zou ze dan ook op sheet printen. Maar dit lukte allemaal niet. Op school bleek het niet te kunnen en  in een normale copyshop ook niet ( heel raar) Uiteindeijk is Wouter het thuis gaan proberen. Maar dat lukte niet, de sheets werden te warm. Dus om een lang verhaal kort te maken……zei Kim dat ze dat makkelijk thuis kan doen……..al die moeite voor niets.

Nu hebben we dus de sheets en hopelijk kunnen we vandaag dan eindelijk de foto’s gaan maken.

up date

Vandaag gaan we de foto’s maken van het gebouw, met een beetje geluk kunnen we dit in de studio doen. Vrijdag gaan we met z’n 5en de presentatie voorbereiden en ieder een deel geven. Vandaag gaan Wouter en Mischa foto’s maken, die ik dan weer ga bewerken in Photoshop en dan gaan Anne-Karlijn en Kim het concept uitschrijven zodat we vrijdag meteen kunnen beginnen.

crosslab 13-6

Vandaag zijn we weer verder gegaan met de maquette. Helaas hebben we hem weer niet afgekregen omdat we de sheets niet konden printen. Maar gelukkig is dat nog het enige. Woensdag gaan we in de studio foto’s maken en vrijdag gaan we werken aan de presentatie.

Ook hebben we vandaag met Arno gepraat over het concept, hij had veel kritische vragen. Al met al was ons concept toch nog best wel goed omdat het bijna helemaal klopte. We moeten alleen duidelijker maken dat je jezelf in het foam kan drukken en dat er dan een afdruk te zien is die je dan later kan uitkiezen en daar de gewenste geur aan kan koppelen. het zal dus uiteindelijk allemaal wel goed komen. (hopen dat die sheets nog geprint worden) 

weer erneto neto….omdat ik het echt geweldig vind

de fabriek

in de tunnel van het gebouw kun je de fabriek zien, er word dan gesuggereerd dat daar dan de zeep word gemaakt. dit zijn een aantal foto;s die daar in zouden komen:

(ze worden op sheets geprint)

  

past bij het concept, ook van ernesto neto

toch even toevoegen….

Ik heb echt een hele gave kunstenaar ontdekt…..en ik vond hem op een een of andere manier aansluiten bij ons concept en zeker binnen de zintuigen.

Zijn naam is Ernesto Neto, hij is internationaal bekend geraakt met zijn uit allerlei amorfe vormen bestaande installaties gemaakt van synthetische stoffen zoals nylon en polyamide. Door de stof strak te spannen, te laten bollen of uit te rekken creëert hij een organische ruimte waarin huid en gestalte van het beeld een bijna fysieke aanwezigheid krijgen. De grote zintuiglijkheid en sensualiteit van het werk wordt veroorzaakt door het zachte materiaal en de sterke associaties met lichaamsvormen en suggestieve holtes en bollingen.

Eind jaren tachtig begon Neto met werk waarin hij verschillende (zachte en harde) materialen combineerde. Kenmerkend in dat werk was de spanning van gewicht en evenwicht. Zo liet hij zware ijzeren staven leunen tegen zachte rubber ballen en namen met loden bolletjes gevulde nylon ‘sokken’ allerlei vormen aan die in de ruimte lagen als merkwaardige groepen ‘poliepen’ In 1994 maakte Neto een serie foto’s van zijn eigen gezicht dat hij met een strakke draad helemaal had ingesnoerd. Door de spanning van de draad vervormt zijn gezicht en nadat de insnoering met een schaar is losgeknipt blijft in zijn huid een diepe afdruk zichtbaar. Met dit werk plaatst Neto zich in een traditie van ‘body-art’ voorbeelden, waaronder die van zijn vermaarde landgenote Sônia Andrade. In een volgende serie werken gebruikt Neto een katoenen koord om een tekening mee op de grond uit te leggen. In Janus Fetus (1995) vormt het koord het silhouet van een foetus en zijn de uiteinden verbonden met twee loden afgietsels van zijn eigen hoofd.

Vervolgens ontstaan installaties met vreemdsoortige sokken, kousen en zakken gevuld met verschillende kruiden en (kleur)stoffen. Soms spannen de nylon kousen zich als uitgerekte vormen tussen vloer en plafond, waarbij ze door het gewicht van hun vulling lijken te zijn verankerd. Doordat de kunstenaar de gevulde kunststof zakken van enige hoogte op de grond laat vallen, ontstaan er rondom uitwaaierende kringen van kleurstof (Poff 1996-1997). Als vulling gebruikt Neto onder meer zwarte peper, saffraan, kurkuma, komijnzaad, kruidnagel en grafiet. Stoffen met een uitgesproken kleur en/of geur, maar tevens stoffen die de koloniale handel in herinnering roepen. Voor de goede verstaander refereren deze werken mogelijk ook aan de Braziliaanse kunstenaar Hélio Oiticica (1937-1980), die kruiden en pigmenten in zijn werk gebruikte.

Sinds eind jaren negentig maakt Ernesto Neto ruimtevullende installaties met kunststof doeken. De doeken zijn in de ruimte gespannen en verdelen deze zo in een labyrintische structuur van binnen- en buitenvormen, ruimtes waar men in en omheen kan en die met hun holle en bolle vormen zachte en sensuele contouren hebben. Bij een installatie onlangs in Museum Boijmans Van Beuningen vermeldde de aankondiging: ‘Werkend vanuit traditionele sculpturale uitgangspunten, weet Neto ruimten te creëren die de bezoeker letterlijk uitnodigen binnen te treden. De organische ruimten van halfdoorzichtige en meedeinende stof geven niet alleen een sterk zintuiglijke beleving van deze ruimte, maar proberen ook ervaringen uit te lokken over de relatie tussen lichaam en geest. Bepaalde psychologische processen worden bijna fysiek tastbaar. Geheel in de traditie van illustere Braziliaanse kunstenaars als Helio Oiticica en Lygia Clark, laat Ernesto Neto zijn belangstelling zien voor experimentele vormen van perceptie.’

Door de verschillende manieren waarop zijn werk zintuiglijk kan worden beleefd, levert Ernesto Neto een bijzondere bijdrage aan de manifestatie Lustwarande 04, waarin het labyrintische en desoriënterende centraal staat en als een ervaring van schoonheid kan worden beleefd.

Hier een aantal foto’s:

       

Ik vind het mooi omdat het mij een hele beleving lijkt als je het in het echt zou zien, ook vind ik dat er een orm van beweging in zit…maar dan heel langzaam.

stand van zaken

vandaag hebben we wat extra uurtjes in gelast om verder te werken aan de maquette. Kim, Anne karlijn, Wouter en ik zijn een stuk opgeschoten. we hadden gehoopt dat we hem wel af zouden krijgen maar dat is nu weer niet gelukt. Morgen ochtend moeten we nog het een en ander doen. Nu maar hopen dat dat niet heel veel tijd gaat innemen, want we willen foto’s maken en beginnen aan de presentatie.

de zeepfabriek